Το σημερινό άρθρο τού Αλέξη Τσίπρα στην ακραιφνώς φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Documento», με τον… ερεθιστικό τίτλο «Ήταν ο Ανδρέας ψεύτης;», υπενθυμίζει για άλλη μια φορά τη στενή σχέση μεταξύ ιδεολογίας, τακτικής και επιδιώξεων, μεταξύ τού ιστορικού ηγέτη τού ΠΑΣΟΚ και του σημερινού Πρωθυπουργού τής χώρας.

Όσοι γνωρίζουν τις διακηρυγμένες θέσεις και τα πεπραγμένα του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος, αντιλαμβάνονται ότι, τουλάχιστον κατά τα 10 πρώτα χρόνια τής ύπαρξής του (1974-1984), το ΠΑΣΟΚ υπήρξε πολύ περισσότερο «Αριστερά» από τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ. Ουσιαστικά, ήταν το κόμμα που αποτέλεσε την «Πρώτη Φορά Αριστερά» στην κυβέρνηση, με την εκλογή του στις 18 Οκτωβρίου 1981 δια του εντυπωσιακού 48,03%, απέναντι σε μια καθημαγμένη αντιπολίτευση, με τη Νέα Δημοκρατία να κατακρημνίζεται στο 35,88% και τα υπόλοιπα κόμματα έκτοτε να περιθωριοποιούνται.

Παρά την αβυσσαλέα υπέρ τού ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ διαφορά σε ικανότητες, δημοφιλία και ηγετική εμβέλεια, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί συστηματικά να ταυτιστεί μαζί του ενώπιον της κοινής γνώμης, απομιμούμενος ως και την φωνή ή τις χειρονομίες που έκανε ο θρυλικός «Ανδρέας». Με την ίδια ζέση απομιμείται και τον αμοραλισμό τού ινδάλματός του και δυστυχώς συχνά φαίνεται να τα καταφέρνει.

Τα παραδείγματα είναι πολλά και προκλητικά: Η αληθινή «Πρώτη Φορά Αριστερά» τής Μεταπολίτευσης, ειδικά την περίοδο 1981-1989, διακρίθηκε για τη σοβιετικού τύπου προπαγάνδα που εφάρμοσε στα ΜΜΕ τής εποχής της (προεξαρχούσης της ΕΡΤ), τη λυσσαλέα αντίστασή της στην ίδρυση ελεύθερων ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών καναλιών, την αστυνομική βία, τις παρακρατικές δραστηριότητες (π.χ. παρακολουθήσεις τηλεφώνων πολιτικών), την περιφρόνηση στην διάκριση των εξουσιών, τη διασπάθιση δημοσίου χρήματος, την υπερχρέωση της οικονομίας μέσω αχαλίνωτου εξωτερικού δανεισμού, την στοχοποίηση ή ενοχοποίηση τής επιχειρηματικότητας, την εκδίωξη επενδυτών, την κατάχρηση εξουσίας, την υπονόμευση των πολιτικών αντιπάλων, τις απηνείς διώξεις «αντιφρονούντων» υπαλλήλων του Δημοσίου, τους αχαλίνωτους διορισμούς «ημετέρων», τις ασυνάρτητες ή αλληλοσυγκρουόμενες δηλώσεις ημιμαθών κυβερνητικών αξιωματούχων περί παντός επιστητού, τις κιτς δημόσιες εμφανίσεις, την ανοιχτή συμπόρευση με τριτοκοσμικά καθεστώτα, τον άκρατο λαϊκισμό, την συστηματική υπονόμευση του αξιακού συστήματος τής κοινωνίας, τον διχασμό του λαού σε πράσινα και μπλε καφενεία – και κάμποσα άλλα.

Εν ολίγοις, ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη έχει πολλά κοινά με το ΠΑΣΟΚ τού Ανδρέα, τουλάχιστον στον τρόπο αντίληψης ή άσκησης της εξουσίας, καθώς και δύο πολύ μεγάλες διαφορές: ο Αλέξης δεν είναι Ανδρέας και λεφτά δεν υπάρχουν. Οι διαφορές αυτές όμως δεν εμποδίζουν τον νυν Πρωθυπουργό να μιμείται όπως (και όσο) μπορεί το ίνδαλμά του, τακτική που εκπέμπει πολύ ανησυχητικά μηνύματα για το τι θα ακολουθήσει ως τις επόμενες εθνικές εκλογές.

Δεν θα είναι έκπληξη δηλαδή αν, ακολουθώντας τη στρατηγική του ινδάλματός του ακριβώς προ 30 ετών, ο Αλέξης Τσίπρας βασίσει την τακτική του ως τις επόμενες εκλογές, στους ακόλουθους άξονες:

  • Πόλωση. Υιοθέτηση άκρως διχαστικής ρητορικής (σαν την πολιτική «διαχωριστικών γραμμών» τού Α. Παπανδρέου), προσωπικές επιθέσεις και πραγματικές ή κατασκευασμένες «αποκαλύψεις» έναντι των αντιπάλων του.
  • Εκλογική πελατεία. Στοχευμένη εύνοια συγκεκριμένων ομάδων πολιτών (π.χ. σχετιζόμενων με τον δημόσιο τομέα ή με τα λεγόμενα «ανθρώπινα δικαιώματα» πάσης φύσεως και ερμηνείας), αδιαφορώντας (πέραν της λεκτικής θωπείας) για τους υπόλοιπους.
  • Εκλογικός νόμος. Προσπάθεια επαναφοράς του νομοσχεδίου για την απλή αναλογική, ενδεχομένως με μικρότερο όριο εισόδου στη Βουλή (π.χ. 2%), με σκοπό να εξασθενίσει την πλειοψηφία του πρώτου κόμματος (όπως έκανε το ΠΑΣΟΚ με τον Ν. 1847/1989 που οδήγησε τη χώρα σε παρατεταμένη ακυβερνησία).

Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: μπορεί η αντιπολίτευση – και ειδικά η Αξιωματική – να αντιμετωπίσει μια «παλαιοΠΑΣΟΚική» τακτική, διανθισμένη ως αναμένεται με περίσσεια αμοραλισμού, λαϊκισμού και χυδαιότητας; Η απάντηση κατ’ αρχάς είναι θετική, από την άποψη ότι για κάθε δράση υφίσταται κατάλληλη αντίδραση. Το αν θα καταφέρει, όμως, η Νέα Δημοκρατία – ή οποιοδήποτε άλλο κόμμα τής αντιπολίτευσης – να σχεδιάσει και να υλοποιήσει τέτοια αντίδραση, μένει να αποδειχθεί στην πράξη.

Σε κάθε περίπτωση, ο Αλέξης Τσίπρας θα συνεχίσει την προσπάθεια απομίμησης τού Ανδρέα Παπανδρέου, όσο και αν, σε σχέση με αυτόν, είναι απλώς ένα κακέκτυπο. Άλλωστε, ακόμα και με τις περιορισμένες ικανότητες που διαθέτει, ο Πρωθυπουργός έχει ήδη αποδείξει ότι μπορεί να κάνει μεγάλη ζημιά στη χώρα.


Warning: A non-numeric value encountered in /home/kentrodexia/public_html/wp-content/themes/Newspaper/includes/wp_booster/td_block.php on line 1009