Σχεδόν αμαχητί

Ο θόρυβος που δημιουργήθηκε από την παρερμηνεία πρόσφατων δηλώσεων του Τούρκου Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν, αποδεικνύει (και αναδεικνύει) για άλλη μια φορά το πώς στην Ελλάδα συγχέουμε το δέντρο (εν προκειμένω, το αν έγινε ρητή αναφορά σε δημοψήφισμα στη Δυτική Θράκη) με το δάσος (δηλαδή, με την ανοιχτή και εντεινόμενη επιβουλή κατά των εθνικών μας κυριαρχικών δικαιωμάτων από τους εξ ανατολών γείτονες).

Είναι γνωστό τοις πάσι σε αυτήν την πλευρά του Αιγαίου ότι η άλλη πλευρά καιροφυλακτεί αδιάλειπτα για την ευκαιρία που θα της επιτρέψει να «επανακτήσει» εδάφη, τα οποία με πολύ κόπο και αίμα απελευθέρωσαν τα προηγούμενα 200 χρόνια οι πρόγονοί μας, μετά από δεινή κατοχή 4 αιώνων. Δεκαετίες τώρα, κάθε στιγμή εμφανούς ελληνικής αδυναμίας προκαλεί σχεδόν νομοτελειακά τουρκική επιθετική ενέργεια, που ενίοτε φτάνει στα όρια της πολεμικής σύγκρουσης.

Το ότι δεν έχουμε οδηγηθεί ανοιχτά σε πόλεμο μετά το 1974, οφείλεται στην υψηλή ικανότητα αποτροπής, την διεθνή θέση της χώρας μας και άλλους παράγοντες – στους οποίους μπορεί να περιλαμβάνεται η τύχη, αλλά όχι η… αβδηριτική άποψη που έχει υπνωτίσει μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης (αλλά και της πολιτικής – στρατιωτικής ηγεσίας) ότι τάχα «σιγά μην γίνει πόλεμος σήμερα!» ή ότι «δεν μπορεί να συμβεί κάτι παραπάνω από θερμό επεισόδιο, το οποίο θα διαρκέσει μερικές ώρες – ή, το πολύ, ημέρες – αφού θα παρέμβουν οι σύμμαχοι και θα επαναφέρουν στην τάξη τους Τούρκους». Οι ψευδαισθήσεις αυτές θα έπρεπε προ πολλού να έχουν διαλυθεί με βάση όχι μόνο τη ρητή αμφισβήτηση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων από την Άγκυρα και το γιγαντιαίο εξοπλιστικό πρόγραμμα που μεθοδικά υλοποιεί από τη δεκαετία του 1980, αλλά και από την σχεδόν ανεξέλεγκτη συμπεριφορά της στην περιοχή, ακόμα και έναντι πάλαι ποτέ στενών συμμάχων, όπως το Ισραήλ και οι ΗΠΑ.

Για όσους δεν το έχουν καταλάβει ήδη (και είναι πολλοί αυτοί, εντός και εκτός Ελλάδος) η Τουρκία διαθέτει ήδη το μέγεθος και το γεωπολιτικό δυναμικό που χρειάζεται για να μην μπορεί να ελεγχθεί εύκολα (έως καθόλου) από τους Αμερικανούς, την Ευρωπαϊκή Ένωση, ή όποιον άλλον. Δεν διατρέχει σοβαρό κίνδυνο από κανέναν γείτονά της, ώστε να ανησυχεί για την εδαφική της ακεραιότητα, αφού η ισχυρότερή της Ρωσία γενικώς δεν επιθυμεί σύγκρουση (και όποτε τυχόν το σκέφτεται, υποχρεούται σε αυτοσυγκράτηση λόγω ΝΑΤΟ), ενώ οι υπόλοιπες όμορες χώρες της δεν είναι σε θέση να την απειλήσουν ουσιαστικά. Αν ο Ερντογάν και οι διάδοχοί του κατορθώσουν να διατηρήσουν την σταθερότητα τού κράτους τους (κάτι διόλου απίθανο, παρά τις γνωστές και απειλητικά μεγάλες εσωτερικές αντιθέσεις του), σε μερικές δεκαετίες πιθανότατα θα είναι και πυρηνική δύναμη (με τη βοήθεια Ρωσίας και Πακιστάν, τουλάχιστον).

Αλλά και χωρίς πυρηνικά, έστω και αν συμβεί το απρόσμενο να υπάρξει διάσπαση ή συρρίκνωση της Τουρκίας σε σχέση με τη σημερινή της μορφή, ο κίνδυνος παραμένει μέγιστος: το τουρκογενές κράτος που θα απομείνει στην περιοχή του Αιγαίου θα βρεθεί να διαθέτει δεκάδες εκατομμύρια πληθυσμό, ισχυρή εθνική συνείδηση και υψηλή συνεκτικότητα, οπότε, απαλλαγμένο από άλλες αντιπαλότητες, πιθανώς να θελήσει να αντισταθμίσει τις απώλειές του από τον σταθερά πιο αδύναμο δυτικό γείτονα: την Ελλάδα.

Τα ανωτέρω είναι ευρέως γνωστά και πάντως αυτονόητα, αλλά δυστυχώς στην πατρίδα μας, η οποία βρίσκεται στο στόχαστρο ενός απροκάλυπτα επιθετικού και διαρκώς ισχυροποιούμενου γείτονα, δεν προβληματίζουν όσο θα έπρεπε. Η καθ’ ημάς αβελτηρία λαού και ηγεσίας διατηρείται αμείωτη, ακόμα και εν όψει τουρκικών στρατιωτικών ενεργειών όπως η κατάρριψη ρωσικού αεροσκάφους, οι αλλεπάλληλες εισβολές σε Συρία – Ιράκ και η επίσημη αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης. Και αν ως το 2010, στηριζόμενοι στον εξωτερικό δανεισμό και συχνά κατασπαταλώντας τους διαθέσιμους πόρους, κατορθώναμε να διατηρήσουμε μια σχετική ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή, η οικονομική καταστροφή που εξελίσσεται έκτοτε, σε συνδυασμό με τον προϊόντα δημογραφικό μαρασμό, την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, την αδιαφορία του λαού και την ανικανότητα της πολιτικής ηγεσίας, δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας.

Άσχετα λοιπόν από το αν ο Ερντογάν μίλησε ή θα μιλήσει για δημοψήφισμα στη Θράκη,  η Ελλάδα οδηγείται υπνώτουσα σε απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων (συμπεριλαμβανομένης της συρρίκνωσης των γεωγραφικών της συνόρων), εντός των επόμενων ετών ή δεκαετιών. Αν δεν συμβεί κάτι απρόσμενα θετικό, θα εμφανιστούμε ξανά συνεπείς με την ιστορία μας, κάθε αιώνας της οποίας είχε πολλαπλές αλλαγές συνόρων – αν και με μια ειδοποιό διαφορά: τις προηγούμενες φορές παλαίψαμε, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, ενώ τώρα όλα εις βάρος μας φαίνεται να εξελίσσονται σχεδόν αμαχητί…