Τηλεμαραθώνιος της «καλής» διαπλοκής

Η ανακοίνωση, προ ολίγων ωρών, των αποτελεσμάτων τού πολύκροτου (και μαραθώνιου) διαγωνισμού για τις νέες τηλεοπτικές άδειες, ολοκληρώνει μεν το σήριαλ που διαδραματίστηκε για πάνω από 70 ώρες (τρία 24ωρα!) πίσω από το Πάντειο, στο κτήριο της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης, επιπλέον όμως αναδεικνύει το νέο, γκρίζο τοπίο που σταδιακά προσπαθεί να επιβάλλει η κυβέρνηση στον χώρο των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας, χρησιμοποιώντας την «οικεία» (νέα ή υποταχθείσα) – άρα και θεωρούμενη σαν «καλή» – διαπλοκή.

Ως προς το υλικό τμήμα, ο διαγωνισμός υπήρξε απρόσμενα επιτυχής, με συνολικά έσοδα 246 εκατομμυρίων Ευρώ (43,6 από τον ΣΚΑΙ, συν 52,6 από τον Ι. Καλογρίτσα, συν 75,9 από τον ΑΝΤ1, συν 73,9 από τον Β. Μαρινάκη), ενώ άλλα 153,5 εκ. Ευρώ (61,5 από την DIMERA MEDIA, 61 από τον ALPHA, 18 από τον ITV CP και 13 από το STAR) έπεσαν στο τραπέζι χωρίς αποτέλεσμα. Συνολικά, από τα περίπου 50 εκ. Ευρώ που ανέμεναν οι διοργανωτές, πραγματοποιήθηκε «τζίρος» σχεδόν 400 εκ. Ευρώ (399,5 εκ., για την ακρίβεια), ποσόν που (συμβολικά) ξεπερνάει ακόμα και τις αισιόδοξες περυσινές προβλέψεις της κυβέρνησης, η οποία ήθελε να εγγράψει στον φετινό προϋπολογισμό 350 εκ. Ευρώ από τις άδειες, για να εισπράξει την κατηγορηματική άρνησης της Τρόικας.

Αλλά το οικονομικό τίμημα, όσο εντυπωσιακά μεγαλύτερο και να είναι από τα πενιχρά τέλη χρήσης συχνοτήτων που κατέβαλαν τα κανάλια έως σήμερα (λιγότερα από 150 εκ. Ευρώ για τα 27 χρόνια λειτουργίας της ιδιωτικής τηλεόρασης), έχει δευτερεύουσα μόνο σημασία μπροστά στην ιταμή προσπάθεια χειραγώγησης των ΜΜΕ, η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη από το 2015. Όπως έχει ήδη κατά κόρον ειπωθεί, εάν η κυβέρνηση ήθελε να καταπολεμήσει τη διαπλοκή και να ενισχύσει την πολυφωνία, θα το πετύχαινε πολύ ευκολότερα με 8 ή 10 ιδιωτικά κανάλια εθνικής εμβέλειας, παρά με 4 ή 5 – αν τελικά καταφέρει να τα περιορίσει σε έναν τέτοιο αριθμό και δεν διασύρει διεθνώς τη χώρα με τις προσφυγές που αναμένονται από τους σταθμούς που καλούνται να κλείσουν εντός 90 (!) ημερών, μετά από δεκατίες διαρκούς λειτουργίας.

Προφανώς, τα 246 εκ. Ευρώ (ίσως και παραπάνω) θα μπορούσαν να επιτευχθούν με λιγότερο… περιπετειώδη τρόπο, αν για παράδειγμα δημοπρατούντο 12 άδειες πανελλαδικής εμβέλειας προς 20-30 εκ. Ευρώ η κάθε μία και πωλούντο τελικά οι 9-10, σε κάποιους από τους 15-20 ενδιαφερόμενους, μεταξύ των οποίων και 7-8 ήδη εν λειτουργία πανελλαδικοί τηλεοπτικοί σταθμοί. Η Νέα Δημοκρατία, αντί να δηλώνει απλώς ότι θα χορηγήσει επιπλέον άδειες όταν αναλάβει την εξουσία, θα έπρεπε να αναφέρεται και σε συγκεκριμένους αριθμούς όπως οι ανωτέρω, δεσμευόμενη επιπλέον ότι τμήμα των νέων εσόδων θα καταβληθεί ως αποζημίωση στους 4 παρόχους που κέρδισαν τον τωρινό διαγωνισμό – αλλά φευ, περιορίστηκε και πάλι σε αοριστολογίες.

Θετικότερος από τα έσοδα, πάντως, ίσως είναι για την κυβέρνηση ο σημαντικός επικοινωνιακός αντιπερισπασμός που έχει επιτύχει, απέναντι στην οδυνηρή καθημερινότητα των πολιτών, την οποία η αντιπολίτευση αδυνατεί χαρακτηριστικά να διατηρήσει στο προσκήνιο. ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ συνεχίζουν να εξαπατούν μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης που, συμπεριφερόμενη ως οιονεί όχλος, αδυνατεί να διακρίνει το δέντρο από το δάσος και έχει διαρκείς ψευδαισθήσεις περί σαφούς διαχωρισμού… καλών από κακούς – ενώ στην πραγματικότητα υπάρχουν μόνο συμφέροντα.

Παρατηρείται έτσι ένα φαιδρό (όσο και επικίνδυνο) φαινόμενο: τα ίδια ακριβώς κανάλια και οι ίδιοι δημοσιογράφοι που έχουν πολεμήσει λυσσαλέα (και όχι πάντα θεμιτά) τη Νέα Δημοκρατία επί δεκαετίες, στηρίζοντας το ΠΑΣΟΚ (που έχει μετακομίσει σχεδόν αύτανδρο στον ΣΥΡΙΖΑ από το 2012), θεωρούνται από τους αφελείς (ή εμπαθείς) περίπου ως… ενεργούμενα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Παρομοίως, πολλοί  επιδεικνύουν την σχεδόν φασίζουσα νοοτροπία τού να απαιτούν να κλείσουν κανάλια που ασκούν δριμεία κριτική στην κυβέρνηση, αντί να χρησιμοποιήσουν απλώς το τηλεκοντρόλ τους – ενώ συνεχίζουν να αποδοκιμάζουν (αν και σωστά) το κλείσιμο της ΕΡΤ από τον Α. Σαμαρά, το 2013. Ψηφοφόροι, οι οποίοι έχουν τη συνήθεια να αλλάζουν κόμματα ανάλογα με το ατομικό τους συμφέρον, αδυνατούν να συνειδητοποιήσουν ότι το ίδιο κάνουν και οι διαπλεκόμενοι πάσης φύσεως, χωρίς ιδεολογικούς περιορισμούς.

Σε αυτό το ανησυχητικό για τη δημοκρατία και τους θεσμούς κλίμα, ολοκληρώθηκε αυτός ο τηλεμαραθώνιος της «καλής» διαπλοκής, αποδεικνύοντας και πάλι ότι η ελληνική κοινωνία ολισθαίνει ραγδαία προς εποχές και καταστάσεις οι οποίες μέχρι πρότινος θεωρούντο αδύνατες ή αδιανότητες για ένα σύγχρονο δυτικό κράτος…