Αριστερό κατενάτσιο

Το κατενάτσιο (catenaccio), ως γνωστόν, είναι μια ποδοσφαιρική τακτική, η οποία δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην άμυνα της ομάδας. Ιταλικής εφεύρεσης, εφαρμόζεται από τη δεκαετία του 1960, με μάλλον εκνευριστικά (για τον αντίπαλο και τον θεατή) αλλά συχνά θετικά (για όποιον την υιοθετεί) αποτελέσματα. Για πολλούς, μια μορφή της ήταν και το «αντιποδόσφαιρο» που έπαιξε η Εθνική Ελλάδος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004, όπου κατέκτησε τον τίτλο, προς κατάπληξη όλου του πλανήτη.

Μελετώντας την ελληνική πολιτική σκηνή μετά το 2014, μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι ένα παρόμοιο σύστημα «άμυνας» (ακριβέστερα: αντίστασης) απέναντι στα προβλήματα και κωλυσιεργίας σε κάθε προσπάθεια εξεύρεσης λύσεων, εφαρμόζει με πείσμα η κυβέρνηση. Το μόνο πεδίο στο οποίο ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ επιδεικνύουν πραγματικά εντυπωσιακές «επιθετικές» ικανότητες, είναι στην προπαγάνδα, την διαστρέβλωση της πραγματικότητας και την στοχοποίηση πραγματικών ή φανταστικών αντιπάλων – κατά τα λοιπά, «παίζουν» μόνο σκληρή «άμυνα» και καθυστερήσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της τακτικής αυτής, είναι οι δηλώσεις των κυβερνητικών στελεχών και οι απαντήσεις που δίνουν, οψέποτε ερωτώνται για κάποιο «δύσκολο» θέμα. Τέτοιες περιπτώσεις είναι πολλές και, σχεδόν σε όλες, οι ερωτώμενοι φαίνεται να «πετάνε την μπάλα στην εξέδρα», αρνούμενοι να δεχτούν την κραυγαλέα πραγματικότητα, προβάλλοντας εξωφρενικούς ισχυρισμούς, προσπαθώντας να αλλάξουν το κέντρο βάρους της συζήτησης και, πλειστάκις, περιφρονώντας τελείως τις ίδιες τις δικές τους απόψεις, ακόμα και αν τις έχουν εκφράσει μόλις μερικές ώρες, ή ημέρες πριν. Το ίδιο συμβαίνει και με τα πρόσωπα, τους οργανισμούς ή τα κράτη που η κυβέρνηση εναλλάσσει κατά το (επικοινωνιακό) δοκούν στον ρόλο του «φίλου» ή του «εχθρού», ομοίως με συχνότητα ημερών ή εβδομάδων και περισσή, επίσης, ανευθυνότητα.

Παραλλαγή της ανωτέρω στάσης είναι οι εξωφρενικοί πανηγυρισμοί Πρωθυπουργού, υπουργών και βουλευτών της κυβέρνησης, ότι δήθεν… «νικάμε» και ότι υλοποιούν όσα έχουν υποσχεθεί προεκλογικώς – από το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, έως την προστασία μισθών και συντάξεων – ακριβώς τη στιγμή που βοά η υφήλιος ότι κάνουν το εντελώς αντίθετο. Είτε από άγνοια κινδύνου, ή από θράσσος, ή επειδή ελπίζουν (βάσιμα) ότι ο λαός έχει «κοντή» μνήμη, ή προπαθώντας να κερδίσουν όσον χρόνο μπορούν, ή για οποιονδήποτε άλλον λόγο, τα στελέχη ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ «διαπρέπουν» στην μετατροπή του μαύρου σε άσπρο.

Σε αντίθεση, βέβαια, με έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, το «παιχνίδι» της κυβέρνησης δεν έχει προκαθορισμένη διάρκεια. Προφανώς επιθυμούν να εξαντλήσουν την τετραετία, ελπίζοντας ότι τα πράγματα θα εξελιχθούν προς το θετικότερο ως το 2019, αλλά οι εξελίξεις στη μνημονιακή εποχή τρέχουν πολύ πιο γρήγορα. Το γνωρίζουν και οι ίδιοι, γι’ αυτό και δείχνουν έτοιμοι για ηρωική έξοδο ανά πάσα στιγμή. Εάν εξαναγκαστούν σε κάτι τέτοιο, θα μπορέσουν πιθανόν να διατηρήσουν τις εκλογικές τους δυνάμεις σε ποσοστό πάνω από 20% – 25% και κατόπιν να κατηγορούν εκ του ασφαλούς  όποιους τους διαδεχθούν, για όσα οι ίδιοι έχουν προκαλέσει. (Παραδείγματος χάριν, ο λογαριασμός των μέτρων που ψηφίζονται εντός του Μαΐου θα φτάσει σταδιακά στους πολίτες τους επόμενους μήνες. Αν εν τω μεταξύ αλλάξει η κυβέρνηση, ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ θα συνεχίσουν, με τον κυνισμό που τους διακρίνει, να λένε ότι δεν έκαναν περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, όπως μετ’ επιτάσεως ισχυρίζονται ακόμα και τώρα, μετά την ψήφιση όλων αυτών των μέτρων λιτότητας.

Ένα ακόμα «ποδοσφαιρικό» στοιχείο στα πεπραγμένα της σημερινής κυβέρνησης, είναι το πείσμα με το οποίο εξωρραΐζουν ή υπερασπίζονται τα αλλεπάλληλα σφάλματά της, οι περισσότεροι ψηφοφόροι της. Περιφρονώντας κάθε έννοια ατομικής ευθύνης, πλήττοντας το ίδιο το ατομικό τους συμφέρον, κινούμενοι πέραν πάσης λογικής, οι (πολλοί) εναπομείναντες απολογητές των δύο κυβερνητικών εταίρων, τους ενισχύουν στην καταστροφική πορεία τους, αδιαφορώντας για το άσχημο (χειρότερο και από… catenaccio) θέαμα που όλοι μαζί παρουσιάζουν.

Ώστε λοιπόν, δεν χρειάζεται να προβληματίζεται κανείς με τον παραλογισμό που συχνά αναδίδουν οι ισχυρισμοί των κυβερνητικών στελεχών σχετικά με την δράση τους και την πορεία της χώρας. Αριστερό catenaccio «παίζει» η κυβέρνηση, προσπαθώντας να παρατείνει την παραμονή της στην εξουσία ημέρα με την ημέρα, εβδομάδα με την εβδομάδα, μήνα με τον μήνα. Με περισσή μαεστρία, ενδεχομένως, αλλά εκτός τόπου και χρόνου – κυριολεκτικά. Αν τελικά περάσουν την αξιολόγηση των δανειστών και αποφύγουν το Grexit το καλοκαίρι (δύο πολύ μεγάλα ΑΝ), έχουν βάσιμες ελπίδες να φτάσουν μέχρι τις αρχές του επόμενου χρόνου, ή και ως τον Μάιο του 2017, οπότε θα πρέπει να αρχίσουν να εφαρμόζονται οι αυτόματες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις.

Σε κάθε περίπτωση, το θέαμα θα είναι ενδιαφέρον για τον ιστορικό του μέλλοντος. Ας ελπίσουμε να μην αποδειχθεί όσο καταστροφικό διαφαίνεται για τον πολίτη του παρόντος…