Γιατί δεν αντιδρά κανείς;

Ένα από τα πολλά ερωτηματικά που έχουν προκύψει από τα πεπραγμένα του κυβερνητικού διδύμου ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι η απλή απορία: γιατί δεν αντιδρά κανείς σε όσα γίνονται;

Τους τελευταίους 15 μήνες η οικονομία έχει υποστεί ζημιά δεκάδων δισεκατομμυρίων Ευρώ, το κράτος περιέρχεται σε κατάσταση ημιπαράλυσης, η κοινωνία βυθίζεται στην ανέχεια ακόμα πιο πολύ από την περίοδο 2010-2014, το μεταναστευτικό βρίσκεται σε πρωτοφανή έξαρση, τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας περιορίζονται εμφανώς από γείτονες και συμμάχους – αλλά το μόνο που ακούγεται είναι σποραδικές φωνές διαμαρτυρίας, οι οποίες, σε σύγκριση με ό,τι συνέβαινε πριν το 2015, είναι μάλλον υποτονικές, ανεξαρτήτως του αριθμού τους. Σαν να μην υπάρχουν! Γιατί δεν αντιδρά κανείς;

Πού είναι, αλήθεια, οι εκατοντάδες χιλιάδες «αγανακτισμένοι»; Ενέκριναν ποτέ οι πολίτες τη συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου 2015 με το Eurogroup, όπου η κυβέρνηση αποδέχθηκε να αποπληρώσει πλήρως και εγκαίρως τις δανειακές υποχρεώσεις της χώρας, αντί να… διαγράψει το χρέος, όπως υποσχόταν λίγες εβδομάδες πριν; Εξαφανίστηκε η κοινωνική ευαισθησία όταν τα αποθεματικά των νοσοκομείων και των βρεφονηπιακών σταθμών (!) πήγαιναν στις δόσεις δανείων του ΔΝΤ; Θα εγγράψουμε τελικά στον προϋπολογισμό τα 200-300 δις των γερμανικών αποζημιώσεων που μας υπόσχονταν οι ΑΝΕΛ; Οι… υδατάνθρακες του Πάνου Καμμένου (πετρέλαιο και φυσικό αέριο) άρχισαν να εξορύσσονται; Η ΑΟΖ ανακηρύχθηκε; Μήνυση για… πλαστογραφία στον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας, όπως ειπώθηκε κατά κόρον πριν τις εκλογές του Ιουνίου του 2012, κατατέθηκε ή και εδώ κοροϊδία; Γιατί δεν αντιδρά κανείς;

Καταργήθηκαν οι ανοιχτές συγκεντρώσεις για την προστασία της πατρίδας, των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και του… πολιτεύματος; Διαμαρτυρήθηκε ο λαός για τη συνταγματική νομιμότητα, όταν διοργανώθηκε δημοψήφισμα εντός δεκαημέρου (!), με ερώτημα επί οικονομικής πρότασης σε ξένη γλώσσα (!), την οποία οι ίδιοι οι συντάκτες της είχαν αποσύρει (!) μερικές ημέρες νωρίτερα; Υπήρξε γενικευμένος ξεσηκωμός όταν το (κατά φαντασίαν) ΟΧΙ έγινε (κατ’ ουσίαν) ΝΑΙ και Μνημόνιο 3, επαχθέστερο των δύο προηγουμένων μαζί; Καταδικάστηκε από την κυβέρνηση ή τους υποστηρικτές της η μαζική εξύβριση όσων τάχθηκαν υπέρ του ΝΑΙ, οι οποίοι και εισέπραξαν απύθμενη μισαλλοδοξία; Γιατί δεν αντιδρά κανείς;

Ποια κατάληξη θα έχει, αλήθεια, όλη αυτή η πορεία εκφασισμού της κοινής γνώμης; Ως πότε θα γίνεται ανεκτή η στοχοποίηση κάθε άποψης αντίθετης προς την κυβέρνηση «κοινωνικής σωτηρίας» και την (πάλαι ποτέ) παράταξη του «αντιμνημονίου»; Με βάση ποιο δικαίωμα επιτρέπεται σε τόσους πολλούς να καθυβρίζουν ολόκληρες ομάδες του πληθυσμού, όπως για παράδειγμα συνέβη με το ακηδεμόνευτο και ευπρεπές κίνημα «Μένουμε Ευρώπη»; Ποιος έδωσε «πατριδόμετρο» στον μισό πληθυσμό της χώρας, εις βάρος του άλλου μισού; Γιατί δεν ενοχλούν τους άλλοτε δημοκρατικά «ευαίσθητους» οι κυβερνητικές πράξεις αυταρχισμού; Ακούστηκαν, μήπως, τίποτα φωνές για το πολλάκις αστυνομοκρατούμενο κέντρο, τον σχεδόν μόνιμο αποκλεισμό ακόμα και για τους πεζούς (!) της Ηρώδου Αττικού, το κλείσιμο (!) του Εθνικού Κήπου, την εκτεταμένη δράση των ΜΑΤ ανά την επικράτεια; Γιατί δεν αντιδρά κανείς;

Είναι τόσο… φυσιολογικά τα capital controls σε μια δυτική χώρα, ώστε να μην προβληματίζουν τους Έλληνες; Δεν ενοχλούν πια τα μνημόνια, ώστε να αποδεχόμαστε και τέταρτο, έστω και σαν «κάβα»; Έχουν γίνει τόσο ευχάριστοι οι φόροι, ώστε οι άλλοτε «δεν πληρώνω» να μην ακούγονται πια; Είναι ή όχι αφελής κάποιος, όταν πιστεύει ή ανέχεται να του λένε απίθανες δικαιολογίες του τύπου «αν έμενε η κυβέρνηση Σαμαρά θα ψήφιζε μέτρα 5, 10, 15, 20 δις»; Πόσα επιπλέον μέτρα πρέπει να ψηφίσουν ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ, για να τους αποκηρύξουν οι ψηφοφόροι τους; Γιατί δεν αντιδρά κανείς;

Η αλήθεια είναι ότι αντιδρούν και μάλιστα πολλοί – ίσως πάνω από τους μισούς Έλληνες. Αλλά, επειδή δεν είναι καθ’ έξιν, κατ’ επίφασιν ή κατ’ επάγγελμα διαμαρτυρόμενοι, διαδηλωτές ή… διανοούμενοι, η αντίδρασή τους δεν μπορεί να ακουστεί τόσο έντονα, όσο ακούγονταν οι φωνές των λεγόμενων «αντιμνημονιακών». Ακόμα και οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που διαδήλωσαν την υποστήριξή τους στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας ως κίνημα «Μένουμε Ευρώπη», ίσως λόγω αστικής ευγένειας, δεν καταχράστηκαν την δύναμη του πλήθους τους, όπως συμβαίνει συστηματικά με άλλες, πολύ πιο ολιγάριθμες, κοινωνικές ομάδες στην Ελλάδα.

Με άλλα λόγια, οι περισσότερο «φωνακλάδες» βρίσκονται πλέον στην κυβέρνηση και, φυσικά, δεν έχουν κανέναν λόγο να διαδηλώνουν εναντίον του.. εαυτού τους, ούτε να γράφουν δακρύβρεχτα άρθρα για τα φαινόμενα ανέχειας ή δυστυχίας που αυξάνονται στην ελληνική κοινωνία. Όλα αυτά τους προκαλούσαν επαναστατικό οίστρο μόνο ως τον Ιανουάριο του 2015 – μετά, απλώς παρασιωπήθηκαν ή ξεχάστηκαν…

Παρατηρώντας τέτοιες συμπεριφορές, θα έχει άδικο να υποθέσει κανείς ότι οι μεγάλες κοινωνικές αντιδράσεις των προηγούμενων χρόνων ήσαν «στημένες», ή τουλάχιστον υποκινούμενες;