Η ατομική ευθύνη των υποστηρικτών της κυβέρνησης

Η Πρωταπριλιά, διεθνώς καθιερωμένη ημέρα του καλοπροαίρετου ψέμματος, συχνά χρησιμοποιείται στην πολιτική για την αξιολόγηση ή την διακωμώδηση των πεπραγμένων και των υποσχέσεων μιας κυβέρνησης. Το ίδιο συμβαίνει και φέτος, με τη συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ να έχει ήδη μπει στον 15ο μήνα θητείας, σπάζοντας σχεδόν καθημερινά -και εσκεμμένα- το ρεκόρ απόστασης από την πραγματικότητα.

Όλο αυτό το διάστημα, ειδικά μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, οι μετρήσεις της κοινής γνώμης δείχνουν την αυξανόμενη ανασφάλεια και την σχεδόν καθολική απογοήτευση της κοινωνίας. Παρά ταύτα, σημαντικός αριθμός ψηφοφόρων, αθροιστικά ίσως και περισσότεροι από 25% του συνόλου, φαίνονται έτοιμοι να ξαναδώσουν την ψήφο τους στον Α. Τσίπρα και στον Π. Καμμένο, σε περίπτωση που αυτοί προσφύγουν και πάλι στις κάλπες τους επόμενους μήνες.

Το πραγματικά απαράδεκτο είναι ότι, όλοι όσοι υποστηρίζουν την κυβέρνηση, δεν ξοδεύουν λεπτό στη διόρθωση των κακώς κειμένων της, αλλά αναλώνουν τον χρόνο τους στην καταπολέμηση φανταστικών εχθρών, εντός και εκτός των συνόρων. Αυτή είναι και η ατομική ευθύνη τους: όχι η υποστήριξη μιας παράταξης, αλλά η αδιαφορία και η ανοχή σε κάθε λάθος ή αστοχία της.

Αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς: Δεν αντιλαμβάνονται μερικά εκατομμύρια Έλληνες τι συμβαίνει στη χώρα όλον αυτόν τον καιρό; Δεν ανησυχούν για την πρωτοφανή υποβάθμιση της Ελλάδας στο διεθνές στερέωμα; Δεν ενοχλούνται από την κατάσταση διάλυσης που επικρατεί ατο κράτος και τους δημόσιους οργανισμούς; Δεν τρομάζουν από την πλημμυρίδα μεταναστών που συρρέουν από κάθε γωνιά της Ασίας και της Αφρικής; Δεν υποφέρουν από την εντεινόμενη οικονομική καταστροφή; Δεν προσβάλλονται από τα ψέμματα που ανερυθρίαστα τους λέει κατά πρόσωπο η κυβέρνηση;

Όσο «βολεμένοι» και να είναι κάποιοι, όσος ιδεολογικός φανατισμός και να υπάρχει, όση απέχθεια και να προξενούν οι «άλλοι», η ενεργός υποστήριξη τόσων και η παθητική ανοχή ακόμα περισσότερων, σε μια τέτοια κυβέρνηση, ξεπερνούν κάθε προηγούμενο.

Το πραγματικά απαράδεκτο, όμως, δεν είναι η μονομανής υποστήριξη στο καταστροφικό δίδυμο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, συχνά με γελοίες δικαιολογίες. Είναι ότι, όλοι όσοι τους υποστηρίζουν, δεν ξοδεύουν λεπτό στη διόρθωση των κακώς κειμένων και αναλώνουν τον χρόνο τους στην καταπολέμηση φανταστικών εχθρών, εντός και εκτός των συνόρων.

Πόσο πιο καλή, άραγε, θα ήταν η κατάσταση στη χώρα, αν οι υποστηρικτές της κυβέρνησης συνέχιζαν μεν να την προτιμούν έναντι των αντιπάλων της – όπως άλλωστε έχουν δημοκρατικό δικαίωμα να κάνουν – αλλά προσπαθούσαν επίσης, έστω και λίγο, να βελτιώσουν εκ των έσω τη λειτουργία της; Καμμία κυβέρνηση, ποτέ, πουθενά στον κόσμο δεν είναι, δεν μπορεί να είναι, τέλεια, άρα ούτε και αυτή των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Γιατί να μην βελτιωθεί έστω και λίγο, από τους δικούς της;

Αυτή η ανεξήγητα απεριόριστη ανεκτικότητα έναντι των πολλών λανθασμένων – έως καταστροφικών – επιλογών τής κυβέρνησης, αντί οποιασδήποτε προσπάθειας βελτίωσης ή διόρθωσης των αστοχιών της, είναι η ατομική ευθύνη όλων όσων την υποστηρίζουν. Ευθύνη σοβαρή προς τους εαυτούς τους, τους οικείους τους, την κοινωνία και την πατρίδα…