Κώστα μου, Ανδρέα μου

Η χθεσινή κοκκορομαχία Τσίπρα-Μητσοτάκη στη Βουλή, θυμίζει μια εξίσου ταραγμένη εποχή, που δυστυχώς ελάχιστα μας έχει διδάξει.

Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1980. Το ΠΑΣΟΚ έχει εκτινάξει το δημόσιο χρέος κοντά στο 90% του ΑΕΠ (τρεις φορές πάνω από ό,τι το παρέλαβε), έχει κατασπαταλήσει εκατοντάδες δις δραχμές ευρωπαϊκών επιδοτήσεων και βουλιάζει στα σκάνδαλα που δημιούργησε η νοοτροπία τού «είπαμε να κάνουμε ένα δώρο στον εαυτό μας, αλλά όχι και 500 εκατομμύρια»!

Στις 18 Ιουνίου του 1989 διενεργούνται εκλογές, υπό τη σκιά του «Τσοβόλα δώστα όλα», τις οποίες κερδίζει καθαρά η ΝΔ του Κώστα Μητσοτάκη με 44,25%. Λαμβάνει, όμως, μόνο 145 έδρες, λόγω του διαβόητου εκλογικού νόμου με το «+1». Για να μην παραγραφούν τα σκάνδαλα, η ΝΔ με τον τότε Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου (ο οποίος περιελάμβανε την τότε ΕΑΡ, δηλαδή εν πολλοίς τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, και το ΚΚΕ), σχημάτισαν κυβέρνηση συνεργασίας με Πρωθυπουργό τον Τζαννή Τζαννετάκη.

Η κυβέρνηση Τζαννετάκη παρέπεμψε τον Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο και διατηρήθηκε στην εξουσία ως τον Νοέμβριο του 1989. Στις 05/11/1989 διεξήχθησαν νέες εκλογές, με τη χώρα να βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεωκοπίας και το ΔΝΤ προ των πυλών. Η ΝΔ αύξησε το ποσοστό της σε 46,19% αλλά και πάλι περιορίστηκε στις 148 έδρες, λόγω εκλογικού νόμου (με τον προηγούμενο νόμο, στις 2 Ιουνίου 1985, το ΠΑΣΟΚ με 45,82% είχε λάβει 161 έδρες). Προ των τεραστίων προβλημάτων της οικονομίας, στις 23 Νοεμβρίου 1989 σχηματίστηκε εξ ανάγκης η Οικουμενική Κυβέρνηση του Ξενοφώντα Ζολώτα, στην οποία συμμετείχαν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και ο Συνασπισμός.

Οι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις και η προσωπική εμπλοκή με τη δικαιοσύνη του Α. Παπανδρέου, είχαν δημιουργήσει πρωτοφανή πόλωση, τόσο στη Βουλή, όσο και στο εκλογικό σώμα, με αποτέλεσμα ο δικομματισμός να επιτύχει τη μεγαλύτερη επίδοση που κατέγραψε πιοτέ, με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ να πλησιάζει το 87%. Φυσικά, κυριότεροι (και φανατικότεροι) αντίπαλοι ήσαν οι (30 χρόνια πριν συνεργάτες στην Ένωση Κέντρου) Κ. Μητσοτάκης και Ανδρέας Παπανδρέου.

Τις ημέρες εκείνες, σε αντίθεση με το τι συμβαίνει πλέον, δημοσιεύτηκαν τα πρακτικά των συναντήσεων των πολιτικών αρχηγών υπό τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Χρήστο Σαρτζετάκη. Κατάπληκτη η κοινή γνώμη (και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων) διαπίστωναν τον τρόπο με τον οποίο απευθυνόντουσαν ο ένας στον άλλον οι βασικοί μονομάχοι της εποχής, τη στιγμή μάλιστα που ο ένας είχε στείλει τον άλλον στο Ειδικό Δικαστήριο: «Κώστα μου» έλεγε στον Κ. Μητσοτάκη ο Α. Παπανδρέου, «Ανδρέα μου» του απαντούσε αυτός…

Τι θα έπρεπε, όμως, να διδαχθούμε από το πολυτάραχο 1989;

Πρώτον, ότι γλιτώσαμε την προσφυγή στο ΔΝΤ την τελευταία στιγμή εκείνη την εποχή (ουσιαστικά το 1990 με τη λιτότητα που ξεκίνησε ο Κ. Μητσοτάκης), αλλά δεν συνετιστήκαμε και το αποτέλεσμα είναι η σημερινή κατάσταση.

Δεύτερον, ότι οι αντεγκλήσεις σε δημόσιο βήμα, όσο ειλικρινείς και αν είναι (που προφανώς δεν είναι πάντα), δεν σημαίνουν πλήρη ρήξη προσωπικών σχέσεων – και ούτε πρέπει να σημαίνουν. Οι πολιτικοί εκλέγονται για να κάνουν μια δουλειά, υπεράνω των προσωπικών τους αισθημάτων. Ενίοτε η ιστορία και οι ανάγκες της χώρας υπαγορεύουν ακόμα και τις πιο παράδοξες συμμαχίες (π.χ. ΝΔ και Συνασπισμός, ή «Κώστας» – «Ανδρέας»), συνεπώς δεν έχει κανένα νόημα ο διχασμός των πολιτών επί τη βάσει των «κοκκορομαχιών» των πολιτικών.

Με άλλα λόγια, αν ο Α. Παπανδρέου δέχτηκε να συνεργαστεί με τον Κ. Μητσοτάκη παρά την παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο, πόσο δύσκολο είναι ο Α. Τσίπρας (που κάνει ό,τι μπορεί για να δείχνει πολιτικό «παιδί» του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ) να τα βρει με τον υιό του Κ. Μητσοτάκη;

Το αν τελικά θα συνεργαστούν, ακόμα και μετά από παραπομπή σε Ειδικό Δικαστήριο (λόγω Μνημονίου 3 και capital controls), μένει να διαπιστωθεί στο μέλλον. Σίγουρα, πάντως, είναι αφελής ο διχασμός της κοινής γνώμης με βάση τις δημόσιες αντιπαραθέσεις των δύο πολιτικών αρχηγών…


Warning: A non-numeric value encountered in /home/kentrodexia/public_html/wp-content/themes/Newspaper/includes/wp_booster/td_block.php on line 1009