Ασεβείς περίπατοι

Σε μια από τις αμέτρητες δηλώσεις παροιμιώδους… συνέπειας που έχει κάνει τα τελευταία χρόνια, ο Αλέξης Τσίπρας έγραφε στο Twitter, στις 24/10/2011: «στους δρόμους βγαίνουμε για να περπατήσουμε ή να διαδηλώσουμε. Όχι για να παρελαύνουμε.»

Πράγματι, είναι γνωστή η σχετική θέση του ΣΥΡΙΖΑ (και μεγάλου μέρους της υπόλοιπης Αριστεράς) κατά των παρελάσεων και εναντίον των πατριωτικών εκδηλώσεων, εν γένει. Άμα τη αναλήψει της εξουσίας όμως, μαζί με τις ιστορικά πρωτοφανείς (έως κωμικές) κυβιστήσεις (κοινώς: κωλοτούμπες) στις οποίες υποχρεώθηκαν ο νυν Πρωθυπουργός και οι πλείστοι υποστηρικτές του, υπέστη οβιδιακή (sic) μεταμόρφωση και σε αυτό το ζήτημα, σε σημείο που η κυβέρνησή του να αναδεικνύεται σε κορυφαίο διοργανωτή στρατιωτικών παρελάσεων, τουλάχιστον της μνημονιακής εποχής. Φυσικά, το επίμαχο δημοσίευμα στο Twitter έχει προ πολλού σβηστεί, αλλά σώζεται σε πολλές αναδημοσιεύσεις, για να θυμίζει την… αξιοπιστία του δημιουργού του.

Μολονότι η συζήτηση περί κατάργησης των παρελάσεων έχει κοπάσει από τον Ιανουάριο του 2015, αφ’ ότου δηλαδή οι βασικοί υποκινητές της ανακάλυψαν τη… γλύκα της εξουσίας, είναι χρήσιμο να επανεξετάσουμε τη χρησιμότητά τους, υπεράνω εντυπωσιασμών και πολιτικών σκοπιμοτήτων. Απλή αναζήτηση στο Διαδίκτυο επιβεβαιώνει ότι στρατιωτικές παρελάσεις, στις οποίες συχνά υπάρχει και παρουσία πολιτικών τμημάτων, γίνονται σε πολλές χώρες του κόσμου, μεταξύ των οποίων η Αυστραλία, η Βραζιλία, η Βρετανία, η Γαλλία, το Μεξικό, η Ιαπωνία, η Ινδία, η Ινδονησία, οι ΗΠΑ, η Ιταλία, η Κίνα, η Κορέα (Νότια και Βόρεια), η Ρωσία και η Τουρκία. Αυτονόητο, όμως, στοιχείο -και προϋπόθεση ύπαρξης- κάθε τέτοιας εκδήλωσης, είναι ο σεβασμός στην ιστορική μνήμη και στα πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν κατά τις τιμώμενες περιόδους.

Ο σεβασμός αυτός διασώζεται ακόμα στο στρατιωτικό σκέλος των ελληνικών παρελάσεων της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου, αλλά έχει προ πολλού απωλεστεί στο πολιτικό και ειδικά στο μαθητικό κομμάτι, που διεξάγεται νωρίτερα. Όντας ουσιαστικά εθελοντικής συμμετοχής, οι μαθητικές παρελάσεις αναδίδουν εδώ και πολλά χρόνια κραυγαλέα έλλειψη προετοιμασίας, απουσία συντονισμού και πληθώρα άσεμνων ενδυμασιών στη διεξαγωγή τους. Οι μαθητές, οι μαθήτριες και οι διδάσκοντες που συμμετέχουν σε αυτές, επιδίδονται συχνά σε διαγωνισμό ενδυματολογικού εντυπωσιασμού, με εικαστικό αποτέλεσμα καταλληλότερο για… νυχτερινή έξοδο και πάντως όχι για οργανωμένη εκδήλωση προς τιμήν προγόνων που έδωσαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν, ώστε να μπορούμε σήμερα, οι έφηβοι και όλοι οι υπόλοιποι, να ζούμε σε μια ελεύθερη χώρα. Λαμβάνοντας μάλιστα υπ’ όψιν έρευνες που διεξάγονται κατά καιρούς, είναι αμφίβολο αν πολλά από αυτά τα παιδιά γνωρίζουν καν προς τιμήν τίνος ιστορικού γεγονότος παρελαύνουν, αφού ούτε οι δάσκαλοί τους, ούτε οι οικογένειές τους μπαίνουν στον κόπο να τους το μάθουν.

Την όλη ασέβεια επιτείνει ο εκφυλισμός της στελέχωσης των σημαιοφόρων τμημάτων με κριτήρια αποκλειστικώς βαθμολογικά, ανεξάρτητα εθνικής αναφοράς, φτάνοντας στο σημείο (των καιρών) να παρελαύνουν έφηβοι άλλων εθνικοτήτων κάτω από τη σημαία εναντίον της οποίας πολέμησαν οι κοντινοί πρόγονοί τους, στο όνομα μιας αυτοκαταστροφικής πολιτικής ορθότητας, ή μιας δήθεν πολυπολιτισμικότητας. Αλλά και πολλοί Έλληνες το γένος, από μαθητές έως ενήλικες, ασεβούν προς την εθνική μνήμη δια των μαθητικών (και ενίοτε των στρατιωτικών) παρελάσεων, επιλέγοντάς τις για την εκδήλωση αιτημάτων ή διαμαρτυριών πάσης φύσεως.

Υπάρχει, άραγε, κάποιος σοβαρός λόγος να συντηρούμε αυτό το ευτελές πανηγύρι, τις ανοργάνωτες και ασυνάρτητες νεανικές βόλτες μετά μουσικής στο κέντρο των πόλεων, δύο φορές τον χρόνο, δεδομένου ότι ουδεμία διάθεση βελτίωσης διαφαίνεται; Εδώ και πολύν καιρό, οι μαθητικές παρελάσεις έχουν χάσει τον χαρακτήρα και τον σκοπό τους. Έχουν πια καταντήσει, ως επί το πλείστον, ασεβείς περίπατοι. Σε τι ακριβώς ωφελούν;