Μαθήματα από το Βίζεγκραντ

Οι χώρες του Βίζεγκραντ, με την αυστηρή στάση τους στο μεταναστευτικό, έχουν προσφάτως αναδειχθεί στον νέο αντίπαλο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που συνεχίζει την καταστροφική για τη χώρα πορεία της, εφευρίσκοντας ή δημιουργώντας εχθρούς, εντός και εκτός Ελλάδος. Ποιοι είναι, όμως, οι νέοι μας αντίπαλοι;

Η Ομάδα Βίζεγκραντ (Visegrad Group) δημιουργήθηκε το 1991 από 3 χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ (Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχοσλοβακία), με σκοπό την ενίσχυση της ευρωπαϊκής πορείας και της διακρατικής συνεργασίας τους. Το όνομα της Ομάδας προέρχεται από την ουγγρική πόλη Visegrád, όπου τον 14ο αιώνα είχε σχηματιστεί παρόμοια συμμαχία μεταξύ των μελών της. Από το 1993, με τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας, τα μέλη είναι πλέον 4 (Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία και Σλοβακία, γνωστές και ως «Visegrad 4» ή V4) και από το 2004 ανήκουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με τη βοήθεια της οποίας (αλλά κυρίως με τις δικές τους προσπάθειες) έχουν κατορθώσει να ξεπεράσουν σε μεγάλο βαθμό τις τραγικές συνέπειες του υπαρκτού σοσιαλισμού, ο οποίος καταδυνάστευε τις χώρες αυτές επί δεκαετίες.

Πέραν των ιστορικών συμβολισμών, αξίζει να κάνουμε μερικές συγκρίσεις με σημερινά δεδομένα. Όποιος έτυχε να επισκεφθεί κάποια από τις χώρες του Visegrad ως τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, δηλαδή κατά τα πρώτα 10-15 χρόνια μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, έχει διαπιστώσει αυτοπροσώπως την υπανάπτυξη και την ένδεια στην οποία βρίσκονταν, σε σχέση ακόμα και με τις όχι τόσο προηγμένες χώρες του δυτικού κόσμου, όπως η δική μας. Αλλά από τότε, αξιοποιώντας την παραγωγική και βιομηχανική τους παράδοση, έχουν κάνει άλματα προόδου, με αποτέλεσμα τον πολλαπλασιασμό του ονομαστικού κατά κεφαλήν εισοδήματός τους (nominal per capita GDP), από λίγες χιλιάδες δολλάρια επί κομμουνισμού, στα ακόλουθα (εκτιμώμενα) επίπεδα για το 2016:

Και αν αυτοί οι αριθμοί φαίνονται (ακόμα) μικροί σε σχέση με το αντίστοιχο ελληνικό ονομαστικό ΑΕΠ των $21.648 (εκτιμώμενα για το 2016, πάντα), η εξέταση του εναλλακτικού τρόπου μέτρησης του ΑΕΠ, δηλαδή της αγοραστικής δύναμης (Purchasing Power Parity, PPP), είναι πιο αποκαλυπτική:

με την Ελλάδα να βρίσκεται μόλις στα $25.954, ενώ τα αντίστοιχα μεγέθη στη γειτονιά μας είναι για τη Βουλγαρία $6.581 nominal ($18.501 PPP), για τα Σκόπια $4.935 ($10.718) και για την Αλβανία $4.444 ($12.484).

Αν, λοιπόν, οι χώρες του Βίζεγκραντ, με σταθερά βήματα ανάπτυξης σε σχέση με το κομμουνιστικό παρελθόν τους και με συνολικό πληθυσμό πάνω από 65 εκατομμύρια σήμερα, ακολουθούν αυστηρή (έως σκληρή) πολιτική στο μεταναστευτικό (όπως κάνουν και οι φτωχότεροί τους γείτονές μας), μήπως θα έπρεπε να διδαχτούμε κάτι από αυτές, αντί να τις ανακηρύσσουμε σε αντιπάλους, μόνο και μόνο επειδή επιθυμούν να προστατέψουν τα σύνορά τους, υπεράνω διεθνών υποχρεώσεων και πέραν της ευρωπαϊκής κοινοτικής αλληλεγγύης;

Με άλλα λόγια, μολονότι εμείς βοηθήσαμε όλες αυτές τις χώρες να μπουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 και πιθανόν να ήμασταν πολύ πιο ελαστικοί μαζί τους αν βρισκόντουσαν στη θέση μας, άραγε η (έστω υπερβολική και λανθασμένη) στάση τους απέναντί μας, είναι απόρροια κάποιας μυστηριώδους απέχθειας που μας έχουν, ή μήπως πηγάζει από αδήριτη ανάγκη, από το ακαταμάχητο ένστικτο της επιβίωσης; Και αντί να αξιολογούμε την Ευρωπαϊκή Ένωση σαν να ήταν μια οικογένεια που φροντίζει εξίσου όλα τα παιδιά της (όπως θα έπρεπε), μήπως θα πρέπει να την αντιλαμβανόμαστε ως αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή μια μεγάλη ομάδα κρατών, με ενίοτε ετερόκλητα και αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα – μια συμμαχία που πόρρω απέχει της τελειότητας, αλλά που καλύτερα να είμαστε εντός της, παρά εκτός;

Το Βίζεγκραντ, πάντως, τέτοια μαθήματα παραδίδει…


Warning: A non-numeric value encountered in /home/kentrodexia/public_html/wp-content/themes/Newspaper/includes/wp_booster/td_block.php on line 1009