Μια μεταρρύθμιση #giaTonKyriako

Πριν από 20 χρόνια και μερικές ημέρες, τα ξημερώματα της Τετάρτης 31 Ιανουαρίου 1996, στην κρίση των Ιμίων, το Πολεμικό Ναυτικό έχανε 3 στελέχη του, που έπεσαν στο καθήκον με ελικόπτερο Agusta Bell 212. Κάπου εκεί κοντά βρίσκεται και η νησίδα Κίναρος, στην οποία τα ξημερώματα της Πέμπτης 11 Ιανουαρίου κατέπεσε ελικόπτερο του ιδίου τύπου, με επίσης 3 απώλειες στελεχών του Πολεμικού Ναυτικού.

Δύο δεκαετίες μετά, σε μια χώρα καθημαγμένη από 6 χρόνια σκληρής λιτότητας, ορισμένα πράγματα δεν αλλάζουν: με όποια μέσα διαθέτουν, παρά την εγκληματικά συρρικνωμένη χρηματοδότησή τους, με τα συστήματα που έχουν απομείνει, οι άνδρες και οι γυναίκες των Ενόπλων Δυνάμεων παλεύουν ακόμα, απέναντι στις αντιξοότητες της εποχής και σε έναν αντίπαλο που ισχυροποιείται κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Κάποιοι από αυτούς βρίσκονται σε επιχειρησιακή εκπαίδευση ή δράση που «δικαιολογεί» ακόμα και απώλειες.

Αντί έγγραφων (και ατελέσφορων) συναισθηματικών εκφορτίσεων όμως, ας μιλήσουμε για μια μεταρρύθμιση που σίγουρα ανήκει στις πιο αναγκαίες για αυτόν τον τόπο: τη μεταρρύθμιση που χρειάζονται οι Ένοπλες Δυνάμεις μας – και, μαζί με αυτές, επικουρικά, τα Σώματα Ασφαλείας.

Τα αμυντικά ζητήματα δεν φαίνεται να είναι στα ενδιαφέροντα του πολιτικού που μιλάει περισσότερο για μεταρρυθμίσεις από κάθε άλλον στις μέρες μας, δηλαδή του νέου Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Ίσως να μην ταιριάζουν καν με την «κεντρώα» φιλοσοφία του. Μπορεί και να αντιπροσωπεύουν τον κίνδυνο να χαρακτηριστεί «ακροδεξιός» από τους συμπλεγματικούς διεθνιστές της Αριστεράς και του υπόλοιπου πολιτικού φάσματος.

Ίσως να μην έχει ποτέ συζητήσει καν τις δυνατότητες τεχνολογικής ανάπτυξης και επενδύσεων που υπάρχουν στην αμυντική βιομηχανία και το πώς θα μπορούσε να συνδεθεί αυτή με την εγχώρια και διεθνή αγορά νεοφυών επιχειρήσεων (startups), ή καταξιωμένων πολυεθνικών, δημιουργώντας πολλές χιλιάδες θέσεις εργασίας και αναστρέφοντας το επιδεινούμενο brain drain. Αντιλαμβάνεται, όμως, το βάρος της ευθύνης που του αναλογεί;

Έχει, άραγε, συνειδητοποιήσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ότι, αν (όπως αναμένεται) κάποια στιγμή γίνει Πρωθυπουργός της Ελλάδας, θα παραλάβει έναν απαξιωμένο – λόγω παλαιότητας πολλών οπλικών συστημάτων – αμυντικό μηχανισμό, με πλημμελή έως ανύπαρκτο προγραμματισμό για το μέλλον και ανεπαρκές (σε αριθμό και προσόντα) ανθρώπινο δυναμικό; Διαθέτει επιτελείο με ειδίκευση στα ζητήματα εθνικής ασφαλείας, αρκετά ικανό για να τον συμβουλεύσει να υλοποιήσει πολιτικές πέραν των επαγγελματικών αναγκών του προσωπικού (που και αυτές χρειάζονται φροντίδα); Προτίθεται να κάνει κάτι ουσιαστικό στον αμυντικό τομέα, ακόμα και στην επί του παρόντος τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας;

Μπορεί να διορθώσει τα κακώς κείμενα των Ενόπλων Δυνάμεων που χρειάζονται ελάχιστα (έως καθόλου) χρήματα για να διορθωθούν; Την ανεύθυνα μικρή διάρκεια της θητείας; Τον λαϊκισμό που εμποδίζει την στράτευση στα 18; Την αστεία (έως ανύπαρκτη) εκπαίδευση των περισσοτέρων στρατευσίμων; Την ανορθολογική κατανομή των στρατιωτικών σχηματισμών, με τα άχρηστα στρατόπεδα των μετόπισθεν; Την περίσσεια επαγγελματιών οπλιτών που έχουν μετατραπεί ουσιαστικά σε δημοσίους υπαλλήλους, επιβαρύνοντας τον ισχνό αμυντικό προϋπολογισμό της χώρας; Την ανυπαρξία εφεδρείας; Την εκτεταμένη ανυποταξία εξωτερικού και εσωτερικού (!), δια της οποίας ίσως και 50% (!!!) των κληρωτών υπολογίζεται ότι αποφεύγουν την στράτευση; Την χρόνια αδιαφορία της πολιτείας, το υποβιβασμένο ηθικό και την αίσθηση εγκατάλειψης, που θα μπορούσαν να μειωθούν σημαντικά με μια απλή περιοδεία του Πρωθυπουργού στις ακριτικές μονάδες, κάθε χρόνο;

Θα ασχοληθεί, μήπως, ο κ. Μητσοτάκης με τα εξοπλιστικά προγράμματα, στα οποία πρέπει να επενδύσουμε 15-20 δις Ευρώ ως το τέλος της επόμενης δεκαετίας, για να μην καταντήσουμε κράτος αφοπλισμένο, με στράτευμα ικανό μόνο για παρελάσεις; Και αν δεν μπορεί να βρει άμεσα τα απαραίτητα κονδύλια (όπερ και το πιθανότερον), θα συνειδητοποιήσει ότι πρέπει τουλάχιστον να προχωρήσει άμεσα ο σχεδιασμός, που απαιτεί περίπου 2-3 χρόνια για να ολοκληρωθεί, ώστε όποτε υπάρξουν κάποια χρήματα, να είμαστε έτοιμοι να τα αξιοποιήσουμε;

Θα έχει, ειδικότερα, το σθένος να προκηρύξει άμεσα τους διεθνείς διαγωνισμούς για τα κύρια οπλικά συστήματα – για τα μαχητικά αεροσκάφη, τις φρεγάτες, τα τεθωρακισμένα οχήματα και ό,τι άλλο χρειαστεί; Θα επιβάλει στα επιτελεία να αξιοποιήσουν κάθε ευκαιρία προμήθειας μεταχειρισμένου υλικού που θέλουν και χρειάζονται οι Ένοπλες Δυνάμεις; Θα δημιουργήσει διεθνείς διπλωματικές συμμαχίες, καλλιεργώντας – χωρίς δημοσιονομικό κόστος – την προσδοκία μεγάλων παραγγελιών;

Φυσικά, αντίστοιχες απαιτήσεις υπάρχουν για τα Σώματα Ασφαλείας, το προσωπικό και τα μέσα των οποίων είναι ανεπαρκή, καταπονημένα και συχνά γηρασμένα. Πέραν των όποιων συνδικαλιστικών αιτημάτων, η ικανοποίηση των οποίων μπορεί να συνεχίσει να αναβάλλεται εξ αιτίας της κρίσης, είναι εξαιρετικά ανησυχητικό το ότι τα μέσα πολιτικής προστασίας απαξιώνονται λόγω παλαιότητας ή υπερβολικής χρήσης και οδεύουν ταχύτατα προς το μουσείο, αδυνατίζοντας καθημερινά την εσωτερική σταθερότητα της πατρίδας μας.

Θα έχει την οξυδέρκεια ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ζητήσει μελέτη ενιαιοποίησης και ανανέωσης των μέσων Έρευνας και Διάσωσης, αστυνόμευσης, πυρόσβεσης και περίθαλψης της χώρας, ώστε να προλάβει την πλήρη αχρήστευσή τους; Θα προσπαθήσει να αμβλύνει τις αρνητικές συνέπειες του συνδικαλισμού, σε αυτόν τον ευαίσθητο τομέα; Θα τολμήσει να συνδέσει εν μέρει την υπηρεσία των δεκάδων χιλιάδων μελών του προσωπικού, που έχουν σχετικά μικρή ηλικία, με την εθνική άμυνα, τροφοδοτώντας τις ισχνές (έως ανύπαρκτες) εφεδρείες που πλέον διαθέτει ο Ελληνικός Στρατός, ειδικά στη Βόρεια Ελλάδα, με 1-2 ετησίως επανεκπαιδευόμενες και σχεδόν ετοιμοπόλεμες μεραρχίες; Θα προβεί σε στρατηγικό σχεδιασμό παραγγελιών όλων των μη στρατιωτικών μέσων – σχεδιασμό ανάλογο εκείνου που χρειάζονται οι Ένοπλες Δυνάμεις και συνδεδεμένον με αυτόν, ώστε να μη χαθεί πολύτιμος χρόνος όταν υπάρξουν κονδύλια και ώστε επίσης να τον χρησιμοποιήσει ως διεθνές διπλωματικό χαρτί;

Θα κάνει κάτι για να βρεθούν, με οποιονδήποτε τρόπο (με περικοπές άσκοπων δαπανών, ακόμα και με επιπλέον δανεισμό) όλα αυτά τα κονδύλια, για στρατιωτικά και μη μέσα; Θα μπορέσει να συνειδητοποιήσει ότι η πρόσκτηση, κατασκευή ή μετασκευή τέτοιων μέσων (π.χ. πυροσβεστικών αεροσκαφών, ελικοπτέρων διάσωσης, αυτοκινήτων πολιτικής προστασίας) μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την τόνωση της εγχώριας βιομηχανίας, καθώς και της αγοράς εργασίας υψηλής τεχνολογίας και ειδίκευσης, ώστε, ως αντισταθμιστικό όφελος, να ανασχεθεί (αν όχι να αναστραφεί) το μαζικό κύμα φυγής νέων επιστημόνων προς το εξωτερικό (brain drain);

Άραγε θα τολμήσει κάτι από όλα αυτά ο μεταρρυθμιστής Πρόεδρος της ΝΔ, ή είναι εκτός της σφαίρας των ενδιαφερόντων ή των προτεραιοτήτων του; Θα φοβηθεί την χλεύη των λαϊκιστών, θα προβληματιστεί από ψευτοδιλήμματα του τύπου «βούτυρο ή κανόνια», θα θεωρήσει την προηγηθείσα περιγραφή των κραυγαλέων ελλείψεων «εθνικιστικές κορώνες» – ή, αντιθέτως, θα ακολουθήσει τα βήματα του πατέρα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ο οποίος, εκμεταλλευόμενος αριστοτεχνικά τις διεθνείς συγκυρίες (κατάρρευση ΕΣΣΔ, πόλεμος του Κόλπου) κυριολεκτικά αναγέννησε τις Ένοπλες Δυνάμεις την περίοδο 1990-1993; Εν τέλει, θα ενδιαφερθεί πέραν των γενικόλογων αναφορών που συνήθως περιλαμβάνει ένα κυβερνητικό πρόγραμμα για την άμυνα και την ασφάλεια, ή θα αδιαφορήσει – εκ πεποιθήσεως ή εξ ανάγκης, το ίδιο κάνει – σαν τον σημερινό Πρωθυπουργό και τους περισσοτέρους εκ των προκατόχων του;

Προφανώς, η σοβαρή ενασχόληση της πολιτικής ηγεσίας με τα ανωτέρω ζητήματα, αποτελεί την μεγαλύτερη τιμή που μπορεί να αποδώσει στους πεσόντες και στο υπόλοιπο προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας. Τιμά τις πάσης φύσεως θυσίες τους, αναγνωρίζει την διαχρονική προσφορά τους, δικαιώνει τον άοκνο αγώνα τους και, πάνω από όλα, διασφαλίζει την επιβίωση της χώρας.

Σε αμιγώς πολιτικό επίπεδο, αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η Ελλάδα. Μια μεταρρύθμιση κυριολεκτικά υπαρξιακής φύσεως. Μια μεταρρύθμιση #giaTonKyriako…