Μεταναστευτικό και περιοριστική πολιτική

Στη χώρα μας, ως γνωστόν, κυριαρχούν μέχρι αυτοκτονικού ιδεασμού η πολιτική ορθότητα και οι ιδεοληψίες μιας «Αριστεράς», η οποία έχει προ πολλού χάσει τον δρόμο της, απέναντι σε μια μονίμως φοβική Δεξιά και σε ένα αναποφάσιστο Κέντρο (όσο μπορεί να θεωρηθεί ότι υφίστανται ακόμα αυτοί οι διαχωρισμοί). Τούτου δοθέντος, είναι μάλλον χαμένος κόπος η συζήτηση περί του μεταναστευτικού, ακόμα και όταν έχει λάβει το τραγικό μέγεθος του 2015 (με τις 911.471 αφίξεις), με σοβαρές πιθανότητες να συνεχιστεί, ή ακόμα και να επιδεινωθεί κατά τη φετινή χρονιά.

Δεν οδηγεί πουθενά ο δημόσιος προβληματισμός αφού, αντί να εξετάσουμε τις γενεσιουργές αιτίες του προβλήματος, αναζητώντας τρόπους περιορισμού του, αναλωνόμαστε στην μέχρι εξαντλήσεως συζήτηση επιμέρους παραμέτρων του, με την ψευδαίσθηση ότι δεν συμβαίνει τίποτα ανησυχητικό, ή με την αόριστη ελπίδα ότι θα επιλυθεί αυτομάτως με την πάροδο του χρόνου. Όποιος μάλιστα τολμάει να επισημάνει τις πραγματικές διαστάσεις και το ενδεχόμενο επιδείνωσης του τραγικού αυτού φαινομένου τα επόμενα χρόνια, ειδικά στη γεωγραφική γειτονιά μας, θέτει υποψηφιότητα για τη συλλογή υποτιμητικών χαρακτηρισμών από τους καθ’ έξιν (και επίφαση) «ανθρωπιστές».

Είναι προφανές ότι ιδανική λύση στο πρόβλημα της μαζικής μετανάστευσης δεν υπάρχει – ανεξαρτήτως από τα αίτια που την προκαλούν. Το φαινόμενο είναι τόσο μεγάλης κλίμακας, ώστε να παρασέρνει σαν ορμητικό ποτάμι κάθε αντίμετρο που συναντά. Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι γεμάτη από ομαδικές μετακινήσεις λαών, που κατά καιρούς σάρωσαν τα πάντα στο διάβα τους και έφτασαν να καταλύσουν ολόκληρες αυτοκρατορίες. Αλλά και για την εποχή μας, σενάρια αντίστοιχης έντασης φαινομένων στο προσεχές μέλλον, π.χ. λόγω κλιματικών συνθηκών, ευδοκιμούν στο Διαδίκτυο – όχι μόνο από συνωμοσιολόγους (όπως αποδεικνύει η Google με αναζήτηση π.χ. για «migration and climate change»).

Όμως, η ανυπαρξία της τέλειας λύσης δεν σημαίνει ότι μια χώρα πρέπει να παραιτείται της προσπάθειας, αφήνοντας τα σύνορά της ανεξέλεγκτα, όπως περίπου συμβαίνει με την Ελλάδα, η οποία το 2015 καταμέτρησε πάνω από 900.000 μετανάστες πάσης προελεύσεως (από Σύρους πρόσφυγες μέχρι Μαροκινούς αναξιοπαθούντες) στα νησιά της. Ούτε επιτρέπει αυτοκαταστροφικές πολιτικές αυτόματης χορήγησης άδειας παραμονής για εξάμηνο (δηλαδή, πρακτικά επ’ αόριστον), αντί σύλληψης, κράτησης (σε ανθρώπινες συνθήκες, ει δυνατόν σε απομονωμένες περιοχές, μακριά από τα αστικά κέντρα) και απέλασης, σε όποιον «βλέπει φως» και μπαίνει στη χώρα.

Δυστυχώς, δυστυχέστατα, ανάμεσα στα πολλά αρνητικά που ταλανίζουν τη ζωή του ανθρώπου από καταβολής κόσμου, είναι η φτώχεια και οι στερήσεις μεγάλων μερίδων του πληθυσμού του πλανήτη. Ακόμα χειρότερα, η ένδεια αυτή, δισεκατομμυρίων συνανθρώπων μας, δεν αντιμετωπίζεται με το βόλεμα μερικών εκατομμυρίων εξ αυτών, στο όνομα ενός προσποιητού ανθρωπισμού, ο οποίος ουσιαστικά μεταφέρει το πρόβλημα στις χώρες υψηλότερων εισοδημάτων. Πρέπει να καταπολεμηθεί τοπικά – βραχυπρόθεσμα με την επιβολή συνθηκών ασφαλείας (ακόμα και δια τοπικών στρατιωτικών επεμβάσεων, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, π.χ. για δημιουργία ειδικών ζωνών φιλοξενίας) και μακροπρόθεσμα με την ριζοσπαστική βελτίωση των συνθηκών ζωής των αναξιοπαθούντων πληθυσμών τής υφηλίου.

Τα κράτη και οι πολίτες του δυτικού κόσμου έχουν τη δυνατότητα να εξαλείψουν άπαξ δια παντός τη φτώχεια σε όλον τον πλανήτη. Μπορούμε και θα έπρεπε να το κάνουμε, σε συλλογικό επίπεδο. Αλλά, μέχρι να το αποφασίσουν οι μεγάλες χώρες, οι οποίες διαθέτουν τα μέσα και τους πόρους, είναι αυτοκαταστροφικό να θεωρούμε ότι θα το καταφέρουμε μόνοι μας, ως Ελλάδα, ή ότι πετυχαίνουμε κάτι σπουδαίο με το να διαλύσουμε και τις δικές μας τοπικές κοινωνίες, στο όνομα μιας αμφιβόλου αποτελεσματικότητας φιλανθρωπίας – ή πολιτικής ορθότητας.

Πέρυσι κατέπεσαν οριστικά οι μύθοι των αφελών που θεωρούσαν ότι «χωράμε όλοι» ή ότι η Ευρώπη θα δεχτεί όσους στείλουμε με «νόμιμα» ταξιδιωτικά έγγραφα, ή ότι δεν χρειάζονται τα κέντρα κράτησης, ή ότι κανένας μετανάστης δεν θα ξεμείνει στην Ελλάδα, ή ακόμα και ότι θα… πιεστεί να αλλάξει στάση η Τουρκία, που συνειδητά και συστηματικά επιτείνει το πρόβλημα, ενισχύοντας τις επεκτατικές της βλέψεις εις βάρος της πατρίδας μας και διεκδικώντας ανταλλάγματα από την Ευρώπη.

Είναι εντελώς προφανές, πλέον, ότι κανένα ευρωπαϊκό κράτος δεν επιθυμεί να φιλοξενήσει πέρα από μερικές χιλιάδες ή δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες ή μετανάστες, όπως είναι εντελώς προφανές και το ότι δεν μπορούμε να επιβάλουμε σε κανέναν να δεχτεί περισσότερους, ούτε να στιβάξουμε μερικά εκατομμύρια ψυχές ακόμα στην χώρα μας – επειδή, απλώς, υπάρχουν δεκάδες και εκατοντάδες φορές περισσότεροι στην ουρά για να έλθουν.

Αναγκαστικά, το μόνο που μπορεί να κάνει η Ελλάδα για να περιορίσει σε ανεκτό επίπεδο το πρόβλημα της μετανάστευσης, είναι να ασκήσει αυστηρή, συνεπή και διεθνώς διακηρυγμένη περιοριστική πολιτική. Με νομική κάλυψη των απαραίτητων ενεργειών, με επιμέρους εφαρμογή των διεθνών συνθηκών κατά το συμφέρον μας (όπως πράττουν όλοι οι άλλοι), με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, με κάθε καλή διάθεση για παροχή βοήθειας, με σωστή επικοινωνιακή διαχείριση του ζητήματος – αλλά και με συναίσθηση των μεγάλων αδυναμιών μας, ως κράτος και ως κοινωνία.

Ο διεθνής παράγοντας έχει, όντως, πολύ μεγαλύτερες ευθύνες και πολλαπλάσιες δυνατότητες από εμάς, αλλά δεν υπάρχει τρόπος να τον εξαναγκάσουμε να αναλάβει τις υποχρεώσεις του, ούτε ωφελεί να τις επωμιστούμε εμείς, διακινδυνεύοντας πλήρη κατάρρευση της χώρας.


Warning: A non-numeric value encountered in /home/kentrodexia/public_html/wp-content/themes/Newspaper/includes/wp_booster/td_block.php on line 1009